دفتر بین المللی حزب کمونیست تورکیه/مارکسیست-لنینیست: همبستگی با اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه

دفتر بین المللی حزب کمونیست تورکیه/مارکسیست-لنینیست: همبستگی با اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه

دفتربین المللی حزب کمونیست تورکیه/مارکسیست-لنینیست: همبستگی با اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه

پیروزبادکارگرانمستقلومبارزنیشکرهفتتپهدرایران،درروزپنجاهماعتصابشان!

جهان شاهد فراز نوینی از مبارزه و مقاومت کارگران و دیگر ستمدیدگان علیه نظام سرمایه داری است که موجودیت امپریالیسم و دیگر مرتجعین را به هراس افکنده است. سیر صعودی مقاومت و مبارزه تکانه های حرکت را از همۀ قاره ها گرد هم می آورد. به طور مشخص در خاورمیانه که برای دهه ها صحنۀ رقابت های امپریالیستی، جنگ نیابتی، سلطۀ نیروها و دولت های ارتجاعی، و بربریت و نسل کشی های بی حساب علیه مردم بوده است، به رغم حدت یافتن وخامت اوضاع بر اثر شیوع ویروس کورونا، از همه جا صداهایی از مقاومت و شورش به گوش می رسد. از فلسطین اشغالی تا لبنان، عراق، ایران و تورکیه، مقاومت تودۀ خلق مبارز امید و رؤیاهای قدرت های امپریالیستی و نوکرانش به تحمیل صلحی قبرستانی در منطقه را در هم شکسته است. یک نمونه از این مبارزات، مقاومت قهرمانانۀ جاری و اعتصاب همه جانبۀ کارگران نیشکر هفت تپه در ایران است.

در روز 3 اوت 2020، چهار هزار و پانصد کارگر مستقل مبارز و قدرتمند کارخانجات نیشکر هفت تپه در شهر شوش در جنوب شرقی ایران، پنجاهمین روز اعتصاب همه جانبۀ خود را آغاز می کنند که برای رسیدن به حقوقی مانند تقاضای 4 ماه حقوق معوقه، تحت پیگرد قرار دادن مالکان فاسد کارخانه، آزادی بی قید و شرط همۀ کارگران زندانی منجمله همکاران شان، بازگشت به کار همۀ کارگران اخراج شده، و از همه مهم تر خواستۀ اصلی شان یعنی لغو خصوصی سازی اولیۀ کارخانه توسط دولت صورت می گیرد. این دومین اعتصاب بزرگ کارگران مستقل و مبارز هفت تپه در دو سال اخیر است. آخرین اعتصاب پیش درآمدی برای اعتراضات توده ای گستردۀ تهیدستان شهری بود که در مقیاسی عظیم صورت گرفت و پایه های رژیم جمهوری اسلامی را به لرزه درآورد. در دسامبر 2017 و ژانویۀ 2018 بیش از 90 شهر در سراسر کشور در اعتراض به اقدامات ریاضتی و افزایش قیمت ها توسط رژیم ارتجاعی دست به قیام زدند که طی آن صدها نفر دستگیر شدند. اعتراضات پراکنده طی چندین ماه در مکان های مختلف تداوم یافت، و در نوامبر 2019 موج جدیدی از قیام توده ای رژیم بحران زده را شوکه کرد. این بار 190 شهر به عرصۀ اعتراضات و مقاومت توده ای و طولانی مدت توسط تهیدستان شهری و بخش های گسترده تری از جامعه تبدیل شد. 

اعتصاب مبارزانۀ کارگران نیشکر هفت تپه در حالی در شرایط همه گیری ویروس کورونا در ایران وارد پنجاهمین روز خود می شود که این کشور تحت حکومت رژیم جمهوری اسلامی یکی از بدترین رکوردها را در سوءمدیریت و مهار این ویروس ثبت کرده است. با وجود این، کارگران مبارز در خیابان های شهر شوش دست به اعتراض می زنند و موجی از گرمای 50 درجه سانتیگراد را تجربه می کنند، و از حمایت گستردۀ مردم سراسر کشور نیز برخوردار هستند.

رژیم بدنام جمهوری اسلامی که تاریخ چهل ساله ای از جنایت و سبعیت علیه خلق های ایران را در کارنامه دارد، ردای ضدیت با آمریکا را بر تن دارد و مدعی است که همۀ دشواری های اقتصادی نتیجۀ تحریم های آمریکا و جنگ اعلام نشده ای میان این دو کشور است. با این حال کارگران مبارز هفت تپه شواهدی در دست دارند که اثبات می کند بدون هیچ شکی معضل کنونی شرکت شان –که در یکی از حاصلخیزترین مناطق خاورمیانه با پیشینۀ چندین هزار سالۀ کشاورزی و تولید مواد غذایی قرار گرفته- فقط و تنها فقط ناشی از فساد و اتلاف منابع در عالی ترین سطوح دولت است. نتیجتاً مالکان کارخانه دستگیر شده و به اتهام فساد و احتکار ارز به صورت نمایشی تحت محاکمه قرار گرفتند. برخی از نزدیک ترین همکاران آن ها در بانک مرکزی و دولت نیز که در این رسوایی دخیل هستند، پرده از سیاست های به تمامی مخرب رژیم که منحصراً با هدف آستردوزی برای جیب های دوستان شان انجام گرفته و نیز دزدی های بادآوردۀ ناشی از حراج بی سر و صدای دارایی های ملی برداشته اند. کارگران همچنین اثبات کرده اند که از زمان خصوصی سازی کارخانۀ هفت تپه در 4 سال پیش، و مقررات زدایی از واردات که به خودی های رژیم -منجمله شرکت سهامی «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی»- اجازه داد دست به واردات شکر و منابع دیگر از خارج از کشور بزنند، چندین شرکت و تولیدکننده مجبور به ورشکستگی یا کاهش ظرفیت تولید شده اند. آن ها همچنین نشان دادند که به دلایل مذکور و نیز سوءمدیریت شرکت، تولید شکر از 80 هزار تُن قبل از خصوصی سازی به 18 هزار تن در یک سال اخیر کاهش یافته است.

حکایت فروش این کارخانه به یک کنسرسیوم خصوصی متشکل از خودی های رژیم و از آن جمله خانواده ها و وابستگان کسانی که قدرت را در دست دارند، به قیمتی برابر با یک هزارم ارزش واقعی شرکت در 4 سال پیش، در صنایع دیگر نیز طنین انداز شده است. صنایع عمومی و دارایی های ملی شامل جنگل های پهناور ملی، معادن، صنعت فولاد، کارخانجات تراکتورسازی و موارد دیگر و نیز خدمات عمومی به صورت گسترده به حراج گذارده شده اند. این مسئله خشم و عصبانیت مردم را به دنبال داشته است. حتی صدای بخش هایی از طبقۀ حاکمه هم که ازاین معاملات مُفسدانه سودی نبرده اند نیز درآمده و خواهان پاسخگویی شده اند.

حتی اگر این واگذار کردن شرکت ها و دارایی های ملی به افراد بانفوذ و سرمایه داران خصوصی داخلی هم کافی نبود، این بار عالی رتبه ترین سران جمهوری اسلامی در مذاکراتی محرمانه با امپریالیسم چین طی قراردادی برای اجارۀ 25 ساله، به بقیۀ کشور هم چوب حراج زدند. جزئیات کامل این قرارداد منتشر نشده است و با وجود آنکه صدای درخواست انتشار آن حتی از اعضای دستچین شدۀ مجلس شورای اسلامی هم شنیده می شود تاکنون محرمانه نگاه داشته شده است.

در همین حین رژیم به سرکوب خیرش بی سابقۀ مبارزات کارگران در سراسر کشور ادامه می دهد و دست به تهدید و ارعاب کارگران معترض و خانواده هایشان می زند. کارگران بسیاری با اتهامات بی اساس دستگیر شده و به احکام طولانی مدت زندان محکوم شده اند. رهبران کارگری از صنایع مختلف شامل هفت تپه و صنایع فولاد اهواز با اتهامات بی اساس دستگیر شده و بسیاری هم به دنبال آزادی شان از زندان از محل کار خود اخراج شده اند. برای نمونه می توان به اسماعیل بخشی نمایندۀ کارگران از کارخانۀ شکر هفت تپه و میثم آل مهدی از کارخانۀ فولاد اهواز و بسیاری دیگر اشاره کرد که به احکام درازمدت زندان محکوم شده اند.

جرقۀ موج کنونی مبارزات کارگری در ایران که از مارس 2020 توسط معدنکاران مبارز مس در کرمان زده شد، و اکنون در هفت تپه و در شهر شوش تداوم دارد که پنجاهمین روز از اعتصاب همه جانبۀ خود را پشت سر می گذارد که بدون شک در وخیم تر شدن اوضاع اقتصادی ریشه دارد. اما در خلال 5 سال اخیر در جنبش کارگران و رزمندگی آنان در چنین اعتصاب ها و کنش های اعتراضی تغییر شکل قابل وجهی اتفاق افتاده است. این مبارزات دیگر فقط اعتراضات و اعتصاباتی خودبخودی و پراکنده در درون کارخانه نیستند. بلکه اعتصابات به صورت اجتناب ناپذیری به بقیۀ شهر گسترش یافته و از جانب دیگر کارگران و ستمدیدگان مورد حمایت قرار می گیرد. در حقیقت مطالبات کارگران سراسر کشور مبنی بر تمرکز بر خاتمه دادن به خصوصی سازی دارایی های عمومی که از زبان کارگران مبارز نیشکر هفت تپه شنیده می شود، چالش مستقیمی برای رژیم ارتجاعی و فاسد جمهوری اسلامی است. این خواستۀ محوری کارگران در دیگر بخش ها و صنایع از جمله آموزش، بهداشت، کارمندان بازنشسته و انجمن های غیررسمی شان مورد پشتیبانی قرار گرفته است.

رژیم جمهوری اسلامی از بدو تأسیس اش در فوریۀ 1979 از طریق تحمیل قوانین واپسگرایانۀ کار و تمهیدات ارتجاعی ضد کارگری مانند تحمیل «شوراهای اسلامی کار» به استثمار حداکثری کارگران و دیگر ستمدیدگان به دست سرمایه داران و نهادهایشان مشروعیت بخشی کرده است. همچنین تشکیل انجمن ها و اتحادیه های صنفی غیرقانونی شناخته شده است. با وجود این، چنین سازمان های برحق و رزمنده ای وجود دارند و دهه هاست که مشغول مبارزه هستند. نکتۀ قابل توجه این است که این تشکل ها در چند سال اخیر تحت شرایط سرکوب سخت در حال پیشروی به سوی هماهنگی و اتحاد در کنش های مشترک شان بوده اند تا از حق کارگران و مطالبات برحق کارگران صنایع مختلف در سراسر کشور دفاع کنند.

کارگران در این مبارزات ماهیت راستین رژیم جمهوری اسلامی را به عنوان آلت دست نظام امپریالیستی بوژوازی کمپرادور و نمایندۀ فاسدترین و مرتجع ترین بخش های طبقۀ حاکمه در ایران آشکار کرده اند. امروز کارگران ایران پس از 120 سال درگیری در مبارزات طبقاتی به مرحلۀ نوینی وارد می شوند و نشان خود را بر تاریخ کشور به جای می گذارند.

ما این فرصت را مغتنم می شماریم تا به مبارزۀ کارگران رزمندۀ هفت تپه درود فرستاده، و در پنجاهمین روز از مقاومت الهام بخش و رزم آورانه شان سلام انقلابی و اتحاد و حمایت خودمان را در راستای اهداف مشترک نثار آنان می کنیم. ما از طرف کارگران و ستمدیدگان تورکیه، همبستگی و پشتیبانی خودمان را با کارگران و دیگر توده های زحمتکش ایران اعلام کرده و همدستی منحوس طبقات حاکمۀ مرتجع در ایران و تورکیه در جنگ و سرکوب علیه خلق های هر دو کشور و منطقه را محکوم می کنیم.

ما تحویل دادن پناهندگان مبارز ایرانی توسط دولت فاشیست تورکیه را که از شکنجه در ایران گریخته بودند محکوم می کنیم. ما هر دو رژیم ارتجاعی و فاشیست را در رابطه با پروندۀ سه مبارز جوان، امیرحسین مرادی، محمد رجبی و سعید تمجیدی، که در ایران به دلیل شرکت در اعتراضات نوامبر 2019 به اعدام محکوم شده اند، و نیز تحویل دادن آن ها به رژیم ایران توسط مقامات تورکیه را محکوم می کنیم.

ما سیاست های توسعه طلبانه و ماجراجویانۀ هر دو رژیم فاشیستی را که دست در دست قدرت های امپریالیستی و یا در رقابت های شان، خاورمیانه را به عرصۀ یک جنگ مخرب تبدیل کرده اند، محکوم می کنیم.

حزب ما در بیانیه ها و تحلیلات اخیر خود به طوفان های قریب الوقوع در آینده اشاره کرده و به همۀ رفقایمان و احزاب برادر فراخوان داده که به تدارک پرداخته و پرچم انترناسیونالیسم پرولتری را به اهتزاز درآورده و برای به غنیمت شمردن لحظات و ارتقای انگیزۀ انقلاب علیه کلیت نظام امپریالیستی و دولت های دست نشانده و ارتجاعی به نیروها بپیوندند.

مبارزات گستردۀ رزم آورانۀ ضد نژادپرستی در ایالات متحده و دیگر مبارزات در سراسر جهان در میانۀ گسترش ویروس کورونا و فروپاشی اقتصادی شکل یافته از بحران اقتصادی موجود، همگی جنبه ها و اجزای یک مبارزۀ طبقاتی بین المللی هستند که می باید در نهایت توسط احزاب پرولتری هدایت شود که قادر باشند این مبارزات را به سوی پیروزی رهبری کنند. در ایران و دیگر کشورهای منطقه و سرتاسر جهان، چنین احزابی وجود ندارند و یا در نتیجۀ سال ها سرکوب شدید به وسیلۀ طبقۀ حاکمه و پشتیبانان امپریالیست شان تضعیف شده اند. با این حال همۀ ما باید بدانیم که این حالت ضعف بیشتر از پیآمدهای مسلط شدن اپورتونیسم و تجدیدنظر طلبی مدرن است که قدرت و قابلیت های پرولتاریای بین المللی را تحلیل برده است. تجدید حیات سرمایه داری در روسیه در 1956  و سپس در چین در اکتبر 1976 خسارتی بیان نکردنی به جنبش کمونیستی بین الملل وارد کرد و به گسترش تجدیدنظرطلبی در همۀ کشورها یاری رساند که جنبش انقلابی را فلج کرد. با این حال تمام تضادهای نظام امپریالیستی که به انقلاب اکتبر 1917، پیروزی انقلاب چین در 1949 و دیگر مبارزات رهایی بخش در سدۀ بیستم راه برد، در سطحی حادتر و بحرانی تر به حیات خود ادامه داد. 

احزاب پرولتری واقعی که به واسطۀ پیوندهایی عمیق در درون طبقۀ کارگر ایجاد شدند، احزابی گلخانه ای نبودند و همچون موجودیت هایی منفصل و یا به صورت انتزاعی به وجود نیامدند. این احزاب تنها می توانستند از درون گرماگرم مبارزۀ طبقاتی به وجود بیایند و از طرق درگیری مستقیم در مبارزات روزانه که آخرین تئوری های انقلابی را به عملِ کارگران شرکت کننده در پیکار طبقاتی تزریق می کند، آبدیده بشوند. حزب ما نیز استثنا نیست. بنیانگذاران حزب ما یعنی «حزب کمونیست تورکیه/مارکسیست-لنینیست» به رهبری «ابراهیم کایپاک کایا» عمیقاً از اعتصاب قهرمانانۀ کارگران مبارز در 15 و 16 ژوئن 1970 در تورکیه ملهم بودند. این درگیری در این مبارزۀ عظیم، مبارزات ایدئولوژیک متعاقب آن و گسست از تجدیدنظرطلبی بود که به تأسیس حزب ما در آوریل 1972 منجر شد. ما امسال پنجاهمین سالگرد این مقاومت بزرگ کارگران را جشن گرفتیم که نقطۀ عطف عظیمی در تاریخ مبارزۀ طبقاتی کارگران علیه طبقۀ سرمایه دار در کشور ما بود. در خلال این پنج دهه، حزب ما ضایعه ها و از دست دادن های بسیاری را متحمل شد. ما 4 دبیر کل و تعداد زیادی از کادرهای مان را در مبارزه علیه طبقات حاکمه و دولت فاشیستی شان در ترکیه از دست دادیم. اما هر فقدان، خاک را برای ترمیم و تشدید پیکارمان بارورتر کرد.

در آخرین کنگره مان در آوریل 2019 که در شرایطی برگزار شد که تأثیرات هماهنگ ترین حمله علیه حزب مان، یعنی دستگیری چند تن از چهره های برجستۀ حزب در آلمان در سال 2015 که به شکافی انحلال طلبانه نیز انجامید، را متحمل می شدیم، حزب ما با درک اهمیت نقش خود در منطقه از تصمیم برای شدت بخشیدن به نقش بین المللیش در منطقه پشتیبانی کرد که به موجب آن همۀ تلاش خود را می کند تا از طریق نیروهای انقلابی و پیکار رزم آورانه مشتمل بر کارگران، زنان، جوانان و اقلیت های ملی در سراسر منطقه پل هایی بسازد.

ما همۀ رفقا و احزاب برادر را فرامی خوانیم و فراخوان مان را مبنی بر به هم پیوستن برای تحقق بخشیدن به این خواستۀ مهم و فوری، برای ایجاد پشتیبانی از مبارزات برحق خلق های منطقه، برای چاره یابی معضلات مشترک مان، و خدمت به خلق در مبارزات برحق و انقلابی شان برای رهایی از یوغ امپریالیسم و همۀ مرتجعین تکرار می کنیم.

سرمایه داری خود به گورکنانش حیات بخشیده است. تنها پرولتاریا و پیشتازانش این مأموریت تاریخی را بر عهده دارند که مبارزات توده های ستمدیده را تجمیع و متحد کرده و راهبری کنند و تلاش های انقلابی را در راستای در هم شکستن ماشین دولت بورژوازی و پایان بخشیدن به حاکمیت امپریالیسم و همۀ مرتجعانش هدایت کند.

پیش به سوی تدارک برای طوفان های انقلابی عظیم قریب الوقوع!

زنده باد انترناسیونالیسم پرولتری!

زنده باد مبارزات دموکراتیک و ضد امپریالیستی خلق های ستمدیدۀ خاورمیانه!

پیروز باد نیروهای انقلابی پرولتری در افغانستان، ایران، عراق، کوردستان، لبنان، فلسطین و تورکیه!

پیروز باد کارگران مبارز هفت تپه و دیگر کارگران در ایران!

مرگ بر امپریالیسم و همۀ مرتجعانش!

«حزب کمونیست تورکیه/مارکسیست-لنینیست» (ت.ک.پ/م.ل) – دفتر بین المللی

اوت 2020

منبع:

IrConfederal

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *